Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่20

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่20

​บทที่20 กำลังใจ จากใครสักคน

“เจ็บกว่าการจากลา​คือการกลับมาไม่เหมือนเดิม​”

** มีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้นแต่เช้า​ ผมคิดว่าเช้านี้จะไม่รอดซะแล้ว​ แต่ยังดีที่โชคยังเข้าข้างผมอยู่… 

ช่วงนี้ความรู้สึกมัน เปราะบาง เหลือเกิน อาการแบบนี้ เกิดขึ้นได้กับคนทุกคนที่ ต้องโทษมันจะเกิดขึ้นเป็นช่วงช่วงเป็นพักๆ​ ทุกสิ่งมันขึ้นอยู่กับจิตใจ​ ของคนคนนั้น​ และในตอนนี้ผมรู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน​ มันต้องการกำลังใจจากใครสักคนจริงๆ

หลังจากขึ้นกองงานได้ สักพักพี่เล็กก็รีบหยิบของที่เหลืออยู่ออกมาจากที่ซ่อนโดยเร็วที่สุด เพื่อที่จะแจกแจงไปให้หมด​ “มีเรื่องให้หวาดเสียวแต่เช้าเลย จะปล่อยอีกสักวันสองวันไม่ได้เลย” พี่เล็กพูดบ่นออกมาให้ฟัง ซึ่งตัวผมก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้สถานการณ์ในแดน มันเริ่มกลับมาตึงไม่นิ่งอีกครั้ง แต่ละบ้าน ได้รีบเอางาน ออกมาจำหน่ายจ่ายแจก และถึงเรื่องราคาก็ไม่ต้องพูดถึง ถึงขนาดลดแลกแจกแถมกันเลยทีเดียว หรือว่าครั้งนี้ มันเป็นสัญญาณเตือน ว่าภายใน เรือนจำจะปราศจาก ยาเสพติดแบบถาวร

หลังจากที่พวกเราตากแดด รอทำการจู่โจมเป็นเวลาเกือบ 2 ชั่วโมง​ ความรู้สึกของผม มันเหมือนว่า โลก กำลังหมุนรอบตัวผมอยู่ มันคืออาการของคนที่ไม่ได้นอนมันเป็นอาการของคนที่เสพยาครั้งแรกร่างกายยังปรับตัวไม่ทัน ผมไม่รอให้เสียเวลารีบหยิบขึ้นมา เสพ ยกนี้ผมก็เลยขึ้นมาจัดเต็มทั้งตัวเล็กตัวใหญ่มีเท่าไหร่ใส่ให้หมด เล่นซะหูอื้อไปเลยทีเดียว

ต่อมาไม่นาน ก็ถึงเวลาพักกลางวันอีกแล้ว “ทำไมวันนี้มันไวจังว่ะ เดี๋ยวที่เหลือตอนบ่ายค่อยจัดอีกแล้วกัน” ผมพูด​ มันคงจะเป็นเพราะ ตอนเช้าได้มีการจู่โจมตรวจค้นภายใน แดนกว่าจะขึ้นกองงานก็เกือบ10:00 น

พวกผมเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ลงจากกองงาน​ พี่เล็กเลื่อนประตูเหล็กปิดโรงงานเป็นที่เรียบร้อย​ “ใหญ่​” พี่เล็กเรียกชื่อผม​ “งานที่ใหญ่เหลืออีกเยอะไหม  ถ้าจะขายก็เอามา พี่จะเอาไปขายให้ทีเดียว” ” เหลือไม่เท่าไหรแล้วพี่ แล้วพึ่งมาถามผม เลี้ยงพวกไอ้หมี  ไอ้บี ไอ้ฮาทร์ หมดแล้วพี่ ถ้าถามผมตอนเช้าครึ้งนี้ผมไม่เปิดเล่นหรอก” ผมตอบพี่เล็​​กไปแบบนั้น   

หมดเวลาสนุกแล้วสิความสนุกและความสุขที่ สุ่มเสี่ยง แบบนี้ผมนั่งมองบรรดาเหล่าสิงห์ขี้ยา ทั้งหลายต่างเดินกันไปซื้อยามา เสพ ตรงBlockส้วม แต่วันนี้ดูไม่มากเท่ากับเมื่อวานนี้ ผมได้มองสิ่งต่างๆตรงหน้าของผมเอง​ ทำให้ผมนึกถึงอนาคตวันข้างหน้าว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นตามมา​  นั่นก็คือมหกรรม การทวงหนี้ครั้งยิ่งใหญ่ เพราะในคุกมันมีคนอยู่ 1 จำพวก ​ คือพวกที่รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองไม่มีแต่ก็ยังดิ้นรนขวนขวายไปกู้หนี้ยืมสินเพื่อซื้อในสิ่งที่ตัวเองต้องการ​, และโดยทั่วไปแล้วการกู้หนี้ยืมสินของคนใน คุก นั้น เขาเก็บดอกกันอาทิตย์ละ 1 ครั้งคือว่าคุณยืมวันไหนก็ต้องใช้วันนั้นถ้าใน 1 อาทิตย์คุณไม่มีใช้คุณก็ต้องจ่ายดอก อัตราการจ่ายดอกก็คือ 300 ดอกเบี้ย 60 บาท ต่อ 1 อาทิตย์และส่วนมากคนจำพวกที่ผมกล่าวไปนี้มักจะไม่รอดจบไม่สวยสักราย

อาทิตย์แรกไม่มีจ่ายดอกไม่เป็นไรไม่ว่ากัน ทบไปอาทิตย์ที่ 2 ถ้าไม่มีเรียกไปคุยแต่ก็ยังไม่ทำอะไรผ่านมาอาทิตย์ที่ 3 ทั้งต้นทั้งดอกไม่ได้เลยทีนี้แหละมหกรรมการเก็บดอกจึงจะเริ่มขึ้นทั้งตีนทั้งมือของบรรดาเจ้าหนี้ จะพุ่งไปหาลูกหนี้​ทันที​ บางทีผมก็ไม่เข้าใจกับคนพวกนี้​ พวกที่เป็นหนี้แล้วไม่มีจ่าย ในคุก มันไม่มีทางหลบพ้นได้เลย ถ้าเป็นข้างนอกก็ว่าไปอย่าง​ เรายังสามารถหลบไปอยู่บ้านคนนี้คนนั้นได้​ แต่นี่เราอยู่ในคุกเราไม่สามารถ​ หนีไปไหนได้เลยถ้าวันนี้มันตามเราไม่เจอ​ พรุ่งนี้มันก็ต้องเจออยู่ดี​

ทางเดียวที่จะหลุดพ้น​ นั่นก็คือการไปมอบกับเจ้าหน้าที่และขอย้ายแดน ซึ่งมันก็ไม่สามารถการันตีอะไรได้ว่าจะได้ ย้ายแดน หรือเปล่า ซึ่งมันก็ 50 50 ถ้าได้ย้าย ก็คือดีไปถ้าไม่ได้ย้าย ก็ต้องเรียกเจ้าหนี้มาทำการประนอมหนี้ นั้นคือการขอหยุดดอกและจะใช้เงินต้นกับดอกเบี้ยที่ค้างไว้ในตอนแรก​ ลูกหนี้ถ้าญาติยังไม่มาก็ต้องขึ้นยามใช้หนี้แทน​ ตัวผมนั้นคิดอยู่เสมอว่า ไม่ว่ายังไง ผมจะไม่กู้หนี้ยืมสิน คนในคุก อย่างเด็ดขาด ถ้าไม่มีก็จะไม่ขวนขวายหายืม ยิ่งต้องเอามาซื้อของพวกนี้แล้ว​ ไม่มีทางได้แดกเงินผมอย่างแน่นอน

ผมเชื่อเหลือเกินว่า​ ไอ้พวกที่ดูดยาอยู่ตรงบล็อคส้วมในตอนนี้​ ประมาน20คน​ ครึ่งนึงไปกู้เขามาเล่น​ และไม่​มีจ่ายประมาน7-8คน ไอ้พวกรักสนุกทั้งหลายเดี๋ยวจะ ทุกข์สงัด​, ผมกำลังนั่งมองสิ่งต่างๆ รอบตัวอย่างเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อผมจากทางด้านหลัง​ แล้วก็เป็นคนที่ผมไม่เคยคิดว่า​ จะเดินเข้ามาคุยกับผม​ เสียงเรียก ที่ฟังดูนอบน้อม​ จนผมนึกถึงเจ้าของเสียงได้ ว่าเป็นใคร ไอ้แว่นนั่นเอง​ “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ครับ​ พี่มีงานเหลือบ้างไหม​ ผมขอซื้อต่อพี่ได้ไหมครับ​ อยากจะหาเอาไว้ถอน สักหน่อย  เผื่อสมองมันจะโล่งขึ้นครับ​”  ผมมองหน้ามัน ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย แต่ยังไม่ได้พูดอะไร​ สักพักผมจึงพูดขึ้นมาว่า​ ใครให้มาถาม​ นึกยังไงถึงมาถามกู “ไอ้แว่นหน้าตาตื่นตกใจ​ เพราะมันไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้​ มันรีบพูดแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก​ ลิ้นแทบจะพันกันเลยทีเดียว​ ” “เปล่าพี่ไม่มีใครให้มาถามหรอกครับ ผมถามเองครับ 

พี่ผมอยากเล่น​ แล้วผมไม่รู้จะไปซื้อที่ไหน​ ถ้าผมให้พวกในบ้านไปซื้อ​ ก็ต้องแบ่งพวกมันด้วย​ ซึ่งตอนนี้เงินผมหมดแล้วครับพี่​  มีไม่พอเลี้ยงพวกเขาแล้ว ผมก็เลยตัดสินใจมาถามพี่เองดีกว่า​ แต่ไม่เป็นไรครับพี่ผมไม่เอาแล้วครับ​ “ไอ้แว่นพูดจบมันจึง รีบหันหลังเดินกลับไปอย่างไว

แต่ไม่ทันจะไปถึงไหน​ ผมก็เรียกชื่อมัน เอาไว้ “ไอ้แว่น มานี่ดิ จะไปไหน มึงจะเอา​ จะเอา เท่าไหร่​” ผมถามมัน “ผมมีบุหรี่อยู่ในตู้ 5 ซองครับพี่ ผมขอตัวเล็กครึ่งเดียว​ ก็ได้ครับ” ไอ้แว่นพูดตอบกับผมไป ผมนั่งเงียบสักพัก​ ทำเหมือนว่ากำลังคิดอะไร และผมก็พูดขึ้นมาว่า” งั้นมึงเดินไปหยิบบุหรี่มาให้กูตอนนี้​ และพอหมดเวลาพักเที่ยง มึงเดินมาหากูที่นี่​ กูจะพามึงขึ้นไปดูดบนโรงงาน เดี๋ยวกู พามึงขึ้นไปเอง

ไอ้แว่นพยักหน้ารับ ดูสีหน้า​  หน้าตามัน ยิ้มแย้มขึ้นมันคงจะดีใจไม่น้อย ไม่รอช้ามันรีบวิ่งไปที่ตู้ล็อกเกอร์โดยเร็ว ไม่ทันจะถึง 5 นาทีดี ไอ้แว่นมันก็ได้นำ

บุหรี่กรองทิพย์จำนวน 5 ซอง​ มาวางไว้ตรงหน้าผม ผมรับเอาไว้ และไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป​ มันจึงหันหลัง แล้วเดินกลับไปตรงที่มันอยู่ ผมหยิบบุหรี่ออกมา 1 ซอง แล้วได้แกะออกมาจุดสูบ 1 ม้วนแล้วผมก็เอาบุหรี่ 1 ซองไปให้พี่เล็ก “พี่เล็กเอาเก็บไว้ สูบ​ บุหรี่เชลยให้มา​ เดี๋ยวผมพาไอ้แว่นขึ้นไปบนโรงงานด้วยนะพี่” พี่เล็กไม่ได้ตอบอะไรได้แต่พยักหน้ารับไว้ แล้ว

ก็หมดเวลาพักเที่ยง มันไม่ต้องให้ ผมต้องรอนานเลย​ ผมมองตรงทางเดิน ก็ได้เห็นไอ้แว่นกำลังเดินมาหาผมพอดี แหมตรงเวลาจริงๆผมนึกในใจ สงสัยคงจะอยากดูดจัด ผมไม่ได้พูดอะไรกับมัน เราสองคนเดินตีคู่กันขึ้นบนโรงงาน​ จึงทำให้ไอ้หมี ไอ้บีไอ้ฮาร์ท มองหน้าผมด้วยความสงสัย ว่าผมพาไอ้แว่นขึ้นมาทำไม( โปรดติดตามตอนต่อไป) “หมีขาว​ ขั้ว​ โลกเหนือ” 

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่20

ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่ Keywordsfun และ Foong-Trending

What's your reaction?

Excited
2
Happy
1
In Love
1
Not Sure
0
Silly
0

You may also like

Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 76

นับว่าเป็นการประเดิมความโชคดี ก่อนขึันปีใหม่เลยก็ว่าได้ เรื่องดวงการพนันของผมนั้นก็ยังคงดีอยู่เหมือนเดิม เพราะว่าการเดิมพันในครั้งนี้เรียกว่าผมจับเสือมือเปล่าก็ว่าได้ มันเป็นความชอบส่วนตัวล้วน ๆ เลยครับ
Story

บทที่ 75 ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่.

ในที่สุดเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อ 3 วันที่แล้วในที่สุดก็ได้ข้อยุติเสียที ทุกอย่างได้ผ่านพ้นไปด้วยดี ซึ่งผมก็ยังถือว่าโชคยังเข้าข้างผมอยู่ ผมลองมาคิดดูระยะเวลาเพียงแค่ 6 เดือน ผมมีเรื่องมาแล้วทั้ง 2 แดน

Leave a reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

More in:Story

Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 74

เป็นอันว่าเรื่องราวในครั้งนี้ ผมและไอ้เบนซ์ต่างก็เอาตัวรอดไปได้ด้วยดี ทั้งหมดมันก็มาจากการช่วยเหลือของป๋าเวียง ลูกพี่ที่ผมเคารพรักหมดใจ อีกทั้งการออกรับแทนผมกับไอ้เบนซ์ ของลูกน้องทั้งสองคนของมันอีกด้วย
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 73

พวกเราทั้ง 5 คนยังนั่งอยู่ในห้องป๋าเวียง ป๋าจึงถามสาเหตุจริงๆ ว่าทำไมถึงมีเรื่องกันได้ซึ่งไอ้เบนซ์ก็ได้เล่าให้ป๋าเวียงฟัง ถึงพฤติกรรมของไอ้อารต์โดยตรง ว่ามันเป็นตัวต้นเรื่องและเป็นคนเริ่มลงมือก่อน
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 72

ข่าวที่ไอ้แว่นกลับมาจากโรงพยาบาลเริ่มแพร่สะพัดหนาหูมากขึ้นภายในแดน มันจึงทำให้เหล่าบรรดาเพื่อน ๆ ที่มันรู้จักมันก็ดี หรือ FC ก็ดี ต่างก็เดินมาหามาถามสารทุกข์สุขดิบ มาดูอาการของมันว่าเป็นอย่างไรบ้าง