Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่31

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่31

บท​ที่​ 31. การย้ายข้ามแดนแบบด่วนพิเศษ.

“คนทุกคนนั้น​ ต้นทุนชีวิตมันต่างกัน อย่าเอาความสำเร็จที่คุณมี มาวัดคุณค่าความเป็นคน กับคนที่เข้าด้อยกว่าคุณ เลิกวิจารณ์และหันมาช่วยเหลือกันดีที่สุด”

**วันนี้ต้องใช้เวลาในการจำแนกทั้งวันแน่นอน กับนักโทษ​150คน​ แต่ยังดีนะที่เจอเด็กในบ้านเมื่อตอนที่ผมติดรอบที่แล้ว ออกมาจำแนกด้วย แถมมันนั้งต่อจากผมอีกก็เลยพูดคุยกันได้ถนัด ๆ ไม่ต้องตะโกนคุยกัน คุยกันเพลิน ๆเผลอแป็บเดียวพักเที่ยงซะแล้วเหลืออีกไม่กี่คนก็ถึงคิวของผมแล้ว จะได้เสร็จ ๆ ไปเสียที และผมก็ได้ตัดสินใจที่จะย้ายแดนอีกด้วย ให้ไอ้ติ๊กเด็กที่มาจำแนกเอาจ.มให้ไอ้บอยดำไปเดินเรื่อง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้เรื่องรึป่าวรอลุ้นกันไปไม่เกิน3-7วันได้ย้ายแน่ ๆ ถ้าไอ้บอยเดินเรื่องได้สำเร็จ**

หมดเวลาพักเที่ยง เจ้าหน้าที่มาพร้อมกันแล้ว ก็ได้เวลาจำแนกต่ออีกครั้ง และเป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้ 13:15 น. พอประมาณ ก็ถึงคิวที่ผมจะเข้าไปจำแนก 

พอผมเข้าไปถึงที่จำแนกผู้ต้องขัง ข้างหน้าผมมีผู้บัญชาการเรือนจำนั่งอยู่ตรงกลาง ที่นั่ง ซ้ายขวาข้าง ๆ เขาก็คือ ผอ. ฝ่ายควบคุม กลับ ผอ.ส่วนปกครอง นอกนั้นก็จะเป็น ผบ. แดนทั้งสองแดน​ หัวหน้าโรงครัว​ หัวหน้าสวัสดิการผู้ต้องขัง ผอ. ฝ่ายฝึกวิชาชีพ​ ตามลำดับ.. ผมก็ได้โค้งทำความเคารพและก็รายงานตัว อย่างที่เคยท่องมา พอรายงานตัวเสร็จ ไม่มีใครถามอะไรต่อ​ ก็ทำความเคารพอีกครั้ง และก็เดินออกมาเป็นอันเสร็จ​ คิวต่อไปก็เป็นไอ้ติ๊กแล้วก็ไอ้แว่นตามลำดับ

หลังจากที่พวกเรา 3 คนจำแนกลักษณะผู้ต้องขังเสร็จแล้ว เวลาที่เหลือก็ได้แต่นั่งรอ คนที่ยังไม่ได้จำแนก  จำแนกให้เสร็จแล้วก็จะได้กลับเข้าแดนพร้อมกัน​ บ่าย2โมงครึ่งพอประมาณนักโทษทั้งหมด 150 คน ก็จำแนกเสร็จ ผมก็ได้จดชื่อของผมกับไอ้แว่น​ ฝากไอ้ติ๊กไปให้ไอ้บอยดำ เพื่อเดินเรื่องย้ายแดนให้กับผม 2 คน 

โดยกำชับเป็นคำพูดให้ฝากไปบอกไอ้บอยดำอีกด้วย “บอกมันว่าถ้าต้องใช้ตั๋ว (เงินสด) มีให้3000 แต่ต้องเอากู2คนข้ามไปก่อน เดี๋ยวจัดการให้ ” แล้วพวกเราก็แยกแดนตั้งแถวเตรียวเดินเข้าแดน เป็นอันว่าวันทั้งวันนี้ได้หมดลงกับการจำแนกลักษณะผู้ต้องขัง 

“เสร็จซักที ผมโครตหิวข้าวเลยพี่ และ​ นี่เราจะได้ย้ายแดนวันไหนครับ พี่จะย้ายจริงๆเหรอ” เป็นคำถามที่ไอ้แว่นถามกับผม ผมก็ตอบกลับมันไปว่า​ “กูตัดสินใจแล้วว่ากูจะย้ายแดนแน่ ๆ​ แต่ไม่รู้ว่าที่ให้ไอ้บอยเดินเรื่องจะย้ายได้หรือเปล่า​ ถ้านายเขาเล่นด้วย​ เต็มที่ไม่เกินวันจันทร์นี้ คงจะได้ย้ายแน่นอน​ และเดี๋ยวกูคุยกับพี่เล็กเองเรื่องนี้ และมึงก็ไม่ต้องเล่าเรื่องที่จะย้ายแดนให้ใครฟังนะ จำเอา​ไว้​ ​” ไอ้แว่นตบปากรับคำคำผมเป็นอย่างดี 

ก่อนที่เรา2คนจะเดินไปกินข้าว ซึ่งตอนนี้ทุกคนกำลังล้อมวง​ รอเรา2คนกันอยู่พอดี​ “โครตหิวเลย กินแต่ข้าวเช้า ” ผมพูด​ ก่อนที่จะตักข้าวกิน มื้อนี้เลยเล่นซะ2จาน และ​ ไปต่อ​ขนมปัง​กับ​น้ำแป๊บซี่เย็น ๆ ร้านพี่หล้ากับไอ้แว่น​ โดนไปอีก60บาท ที่นี้นิ่งเลย อิ่มจัดก่อนที่จะดูดบุหรี่กันอีกคนละมวนก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำ เตรียมขึ้นห้องต่อไป 

ผ่านไป2วัน โดยที่ยังไม่มีข่าวคราวจากไอ้บอยดำ และผมก็ยังไม่ได้บอกเรื่องย้ายแดนกับพี่เล็กอีกด้วยวันนี้​ก็เป็นวันศุกร์ เป็นวันเยี่ยมญาติของแดนไอ้บอยดำ ถ้ามันจะส่งข่าวบอกให้รู้ ก็มีวันนี้วันเดียวเท่านั้น ส่วนผมก็เดินเตร็ดเต่อยู่ข้างล่างเหมือนเดิม ไม่มีอะไร​ทำนอนก็นอนไม่หลับแล้ว จะขึ้นไปอยู่บนกองงาน3ที่พี่เล็กอยู่ ก็ไม่ค่อยโปร่ง บอกตรง ๆ เลยว่าแดนนี้ กฎระเบียบภายในแดน มันตรึงไปหมด อยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้ นั่งเล่นใต้ถุนเรือนนอนก็ไม่ได้ พวกกองกลางอยู่ได้แค่ในโรงเลี้ยง รอให้เขาเรียกตัวไปใช้งาน​ 

แล้วแต่พวกหัวหน้าโยธาแดนตามจุดต่าง ๆ เลือกตัวให้ไปช่วย ซึ่งที่แน่ๆ มันไม่มีใครเรียกผมไปใช้งานอยู่แล้ว ถึงเรียกก็ไม่ไปอยู่ดี มันก็เลยทำให้ผมเบื่อขึ้นทุกวัน อยู่แดนนี้ก็สบายดีนะ แต่​มันตึงเกินไปผมไม่ชอบ เทียบกับอีกแดนนึง ต่างกันหน้ามือเป็นหลังมือเลยละครับ ไม่งั้นผมไม่ยอมที่จะเสียเงินตั้ง3000หรอกครับ

และแล้วสิ่งที่ผมรอก็มาถึง มีเสียงประกาศชื่อผม ให้ไปพบหน้าประตูแดน ผมรู้เลยว่าเป็นเรื่องอะไร ผมจึงเดินไปหน้าประตูแดน ไอ้อุ๊เพื่อนสมัยเรียนมัธยมของผม มันทำงานอยู่หน้าประตูแดนก็ได้ยื่นจดหมายน้อยมาให้กับผม “ไอ้​ใหญ่​ ไอ้บอยดำมันฝากมาให้” ผมรับจดหมายจากไอ้อุ๊ พร้อมกับขอบใจมันในการที่มันติดเรื่องให้ผม​ 

ผมแกะจดหมายอ่านดูข้อความที่มันส่งมา ว่าตกลงแล้วผมจะได้ข้ามแดนไปเลยไหม และในจดหมายมันได้เขียนมาบอกว่า **ถึงใหญ่เพื่อนรัก… กูได้เดินเรื่องให้ตามที่มึงบอกแล้วนะ​ เป็นอันว่าวันจันทร์นี้ จะทำหนังสือขอดึงตัวมึง2คนมาช่วยงานกองงาน2 ตามนั้น​นะ​ ส่วนเรื่องตั๋ว มึงมานี้ก่อนค่อยว่ากันอีกที ฝากความคิดถึงไอ้หมีด้วยนะ​ แล้วเจอกัน… บอยดำ อ.เมือง​** 

เป็นไปอย่างที่คิดไว้ ที่แรกนึกว่าจะแห้วซะแล้วเห็นเงียบไปหลายวัน แบบนี้ก็มีเวลาเตรียมตัวอีก 2 วัน แต่ก่อนอื่นต้องบอกเรื่องย้ายแดนให้พี่เล็กรู้ก่อน ที่ผมพึ่งบอกพี่เล็กก็เพราะผมต้องการความแน่นอนว่าไปแน่ ได้ย้ายแน่แล้วซะก่อน​ เดี๋ยวตอนพักเที่ยงแกก็ลงมาจากกองงาน ค่อยบอกแกตอนนั้นแล้วกัน ในตอนนี้ต้องเดินไปบอกไอ้แว่นก่อนไม่รู้มันจะตื่นรึยัง ผมเดินไปโรงเลี้ยงที่มันนอนอยู่ มันยังไม่ตื่น ผมเลยใช้ตีนสะกิดมันอย่างสุภาพ มันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างเร็ว พอเห็นหน้าผม 

“โธ่.. พี่ผมก็นึกว่าเกมแล้วซะอีก” มันโอดครวญใส่ผม “กูก็ว่าน่าจะรองเกมดูซักทีดีไหม ให้จ่า​ศักดิ์​ จับไปกลิ้งกลางสนามสัก2รอบ3รอบ จะได้รู้รสชาติหน่อย ชิบหายหลับได้หลับดี ไม่เลิกน็อคอีกไง ” ผมบ่นใส่มันไป “โธ่​พี่​ ก็มันไม่มีไรทำนิน่าและอากาศมันครื้ม ๆ เย็นๆน่านอนจะตาย” มันตอบผม​ 

และ​ผมก็เลยเล่าเรื่องที่จะต้องย้ายแดนวันจันทร์นี้ให้มันฟัง แต่ก่อนอื่นเลยนะไอ้แว่น พักเที่ยงแล้วมึงเดินไปถามร้านพี่หล้า และ​ ร้านอื่นที่เราเซ็นมากิน ทั้งหมดเท่าไหร แล้วมึงมาบอกพี่​ เดี๋ยวพี่ต้องไปคุยกับพี่เล็กแกเรื่องนี้ก่อน และก็อย่าเสือกไปเล่าให้ใครฟังละ ” ไอ้แว่นพยักหน้าอย่างเข้าใจ จุดประสงค์ที่สั่งอย่างดี “เออ.. พี่ใหญ่​ แล้วพี่เล็ก เขาจะว่าอะไรเราไหมที่ย้ายแดนแบบนี้”

ไอ้แว่นถามกับผม “จะว่าเราเรื่องอะไรละ แต่ถ้าไม่บอกแกเลยนี่สิ​ เคืองเป็นแน่ข้อหามองข้ามไปได้แล้ว” ไอ้​แว่น​รีบ​เดินไปทำตามที่บอกทันที 

ผมจึงเดินไปที่ซุ้มบ้านทันที เพราะเห็นพี่เล็กเดินลงมาจากกองงานพอดี “ว่าไงใหญ่​ เห็นเขาประกาศเรียกหน้าแดน​ มีอะไรรึเปล่า​” ผมยังเดินไปไม่ถึงแกดีเลย​ แกก็เอ่ยปากถามผมก่อนซะแล้ว ” ไม่มีเรื่องอะไรหรอกพี่ พอดีไอ้บอยดำมันฝากจดหมายถึงผมมา ไอ้อุ๊มันก็เลยประกาศเรียกผมไปเอา​” เข้าเรื่องเลยดีกว่า “พี่เล็ก​ จันทร์นี้ผมย้ายแดนแล้วนะพี่ ผ​มกับ​ไอ้แว่น​2คน​ ​ให้ไอ้บอยมันติดเรื่องให้ ” เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากพี่ชาย ต่างคนต่างมองหน้ากันและกัน ก่อนที่พี่เล็กจะพูดขึ้นว่า “คิดดีแล้วใช่ไหม อยู่ที่นี้ก็ไม่ได้ลำบากอะไร และไปตอนนี้ที่บ้านเอ็งก็ยังไม่มาเลยนะ​” 

ผม​ตอบ​ไปว่า “ผมอยู่นี้มันเบื่อมันอึดอัดอ่ะพี่ มันตึงไปและ​ผมก็อยู่แต่แดนนู้นมาตลอด ผมมีไรทำมากกว่าอยู่นี้อ่ะพี่ ผมคิดว่าผมเอาตัวรอดได้สบายมากพี่ อยู่แดนนู้นพวกผมมีเยอะ​คงเอาตัวรอดได้ และอีกอย่างถ้าผมอยู่นี่ เราได้เปิดศึกกับบ้านไอ้หนึ่งแน่นอน พี่ก็น่าจะรู้สึกเหมือนผมนะพี่เล็ก ว่ามันรอจังหวะอยู่ อภัยจะมาแล้วพี่ ผมอยากให้พี่กลับบ้านไว ๆ ไม่อยากเป็นตัวปัญหา ผมย้ายไปซะทุกอย่างก็นิ่ง ” ผมได้อธิบายถึงจุดประสงค์ของการย้ายแดน ให้พี่ชายที่คอยดูแลผมมาเป็นอย่างดี ตลอดเวลา4เดือน

แกพยักหน้าด้วยความเข้าใจ เพราะแกรู้ว่าแกเปลี่ยนใจผมไม่ได้ถ้าผมตัดสินใจไปแล้ว อีกอย่างแกคงเดาออกว่าขืนผมอยู่แดนนี้ต่อไปผมก็ไม่มีความสุข เพราะผมเหมาะที่จะอยู่แดนนู้น แดนที่เป็นบ้านหลังที่2ของผม “ก่อนไปขาดเหลืออะไรบอกมาเลยนะใหญ่ ไม่ต้องเกรงใจถึงไงเราไปนู้นเราต้องมีอะไรติดตัวไปบ้าง อย่าลืมรามีคนรู้จักเยอะ ทรงเราต้องดีไว้​ก่อน​ เดี๋ยวเอาสดที่พี่ไป 5000 บุหรี่อีก30ซอง” นี่แหละครับพี่เล็กพี่ผม เงินทองของนอกกายจริง ไม่ตายหาใหม่ น้ำใจแกเต็มร้อย หัวใจใหญ่กว่าตับจริง ๆ ข้างในนี้

เงิน5000กับบุหรี่30มันไม่ใช่น้อยๆเลยนะครับ แกพูดแล้วแกก็ให้โดยที่ไม่มีอาการเสียดายใดๆให้เห็นเลย และแกก็ไม่พูดอะไรต่อ​ ว่าให้ยืมก่อนหรืออะไร คือแกให้ผมเลยจริง ๆ “จะบ้ารึพี่ มากไปไม่เอาหรอก พี่อย่าให้ผมรู้สึกไม่ดีเลยพี่ แต่ถ้าผมไม่เอาเลยพี่นั้นแหละที่รู้สึกไม่ดี ผมรู้สึกดีมากกับน้ำใจที่พี่หยิบยื้นให้ผม​เอาแค่3000กับ20พอ นะพี่ผมขอแค่นี้นะ ” พี่เล็กยิ้มในนิสัยที่เป็นตัวผมจริง ผมคนที่ไม่เคยเห็นแก่ได้ พอดีและดีพอในแบบของผม..( โปรดติดตามตอนต่อไป) ” หมีขาว​ ขั้ว​ โลกเหนือ​ ​”

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่31

ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่ QuotesAboutSmile และ Keywordsfun

What's your reaction?

Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0

You may also like

Story

พม่าเสียกรุง (จุด..เริ่มต้นของกษัตริย์องค์สุดท้าย)

ราชธานีอันยิ่งใหญ่ ตั้งแต่สมัยอดีต ที่รุ่งเรืองจนถึงขีดสุดในสมัยพระเจ้าบุเรงนอง หรือ ผู้ชนะสิบทิศ ที่คนไทยหลายคนรู้จัก ผู้ซึ่งทำให้กรุงศรีอยุธยาราชธานีเก่าของเรา ต้องตกเป็นเมืองขึ้นครั้งแรก
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่56

แล้วก็ถึงเวลาขึ้นเรือนนอนกันสักที อย่างน้อยการได้อยู่บนห้อง มันก็ยังอุ่นมากกว่าอยู่ข้างล่างในตอนนี้แน่นอน บรรดานักโทษต่างทยอยกันรีบขึันห้องใครห้องมันอย่างเร็ว ทั้งที่โดยปกติแล้วจะใช้เวลาในการขึ้นห้องประมาณ 10-15 นาที แต่ว่าวันนี้เพียงแค่ 5 นาที
ย้อนรอย “การก่อการร้าย” ในอดีต 
Story

ย้อนรอย “การก่อการร้าย” ในอดีต 

#การก่อการร้ายแบบพลีชีพ ใน twitter ขึ้นเทรนด์ ทำให้ประเป็นดังกล่าวถูกพูดถึงอย่างมากจากชาวเน็ต ในบทความนี้เราจะมาย้อนรอยถึง “การก่อการร้าย” ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตกัน 

Leave a reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

More in:Story

Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่55

บรรยากาศในช่วงตอนเย็นก่อนขึ้นห้อง มันหนาวขึ้นทุกที หนาวจับใจเลยทีเดียว ผมอาบน้ำแทบจะไม่ถึง 3 นาทีด้วยซ้ำ นี่ขนาดผมอาบน้ำบนโรงงานนะครับมันยังให้ความรู้สึกหนาวได้ขนาดนี้ แต่ถ้าเป็นการอาบน้ำข้างล่างในบ่ออาบน้ำ มันคงจะหนาวมากขึ้นเป็นทวีคูณ
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่54

7 วันอันตราย จะเรียกแบบนี้ก็ไม่ผิด เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่เริ่มระบาดหนัก การแพร่ระบาดของโรคจะหนักประมาณ 10 วันแรก แล้วมันจะค่อย ๆซาลงไป ผ่านมา 7 วัน เหล่านักโทษเผชิญกลับอุณหภูมิความเย็นที่ลดต่ำลง และมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเลิกหนาวได้เลย
Story

ครบรอบ 20 ปี เหตุการณ์ 9/11 กับโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่โลกต้องจดจำ

วันนี้ในอดีต ได้เกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ที่กลุ่มผู้ก่อการร้ายอัลเคดาได้ทำการจี้เครื่องบินพาณิชย์ เพื่อพุ่งเข้าชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในใจกลางมหานครนิวยอร์ก เหตุการณ์ครั้งนั้นมีผู้เสียชีวิตมากถึง 3,000 ราย