Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่18

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่18

บทที่18 การเปลี่ยนแปลง ep. 3

” กำลังใจ  อยู่ข้างหลัง ความหวังอยู่ข้างหน้า กลัวหรือ กล้า  อยู่ที่ใจ “

** หลังจากเมื่อคืนนี้  ที่โดนชุดดำ จู่โจมได้ผ่านพ้นไป  แต่วันนี้ ความกลัวจากเมื่อคืนมันไม่ได้มีหลงเหลืออยู่เลย ภายในแดนในตอนนี้ เปรียบได้เหมือนกับ แดนเนรมิต

ไม่ว่าผมจะมองไปทางไหนมันก็เต็มไปด้วยหมอกควัน ยิ่งในบล็อกส้วมตอนนี้เหมือนกับ หมอกตอนหน้าหนาวในภาคเหนือ วันนี้มันดูอะไรๆก็เป็นใจไปหมด อีกทั้งพี่ๆผู้คุมก็ไม่ได้เข้ามาวุ่นวาย ต่างอยู่กันแต่ในห้องทำเหมือนกับว่า เขาเปิดโอกาสให้พวกเราทำลายสิ่งของ ที่ผิดกฎหมาย ให้หมดโดยไว และในตอนนี้ผมก็ดีดแล้ว ในมือยังกำม้า 3 เม็ดที่พี่เล็กแจกให้ในบ้านแต่อันที่จริงผมกับพี่เล็กได้กันคนละ 10 เม็ด ซึ่งอีก 7 เม็ด  ผมฝากพี่เล็กเอาไว้ **

อีกประมาณ 20 นาที ก็จะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว ผมยังตัดสินใจไม่ได้สักที ว่าจะเอายังไงกับยาบ้า3เม็ดที่อยู่ใน มือนี้ดี จะขายก็ไม่รู้ขายใคร จะเก็บไว้เล่นเอง ก็ตั้งใจไว้แค่อันเดียว ก็พอแล้ว จนในที่สุดผมก็นึกออก ว่าจะให้ใครดี ผมไม่รอช้ารีบเดินไปหาไอ้แว่น ซึ่งไอ้แว่นมันก็เพิ่งกลับ จากเยี่ยมญาติเขามาพอดี ผมเดินไปดักรอ ไอ้แว่นอยู่ในโรงเลี้ยง ซึ่งมันเป็นทางผ่านของไอ้แว่นพอดี ” ไอ้แว่น ไอ้แว่น มานี่ดิ ” ผมตะโกนเรียกมัน ไอ้แว่นหันซ้ายหันขวา มองหาต้นตอของเสียง ว่าใครเรียกมัน จนในที่สุดมันก็ได้เจอผม ผมนั่งรอมันอยู่ บนโต๊ะโรงเลี้ยง

“มีอะไรครับพี่ ” ไอ้แว่นมันถามผม“แล้วใครมาเยี่ยมมึง” ผมถามมันพอเป็นพิธี “แม่พ่อแล้วก็เมียมาเยี่ยมครับพี่ แล้วพี่มีอะไรหรอ” ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และผมก็ยื่นยาบ้าให้มันไป 2 เม็ด ” เอาพี่ให้มึง เอาไปดูดให้หายเสี้ยน อย่าเอาไปขายนะมึง ถ้าเกมมากูไม่รับผิดชอบ ” ไอ้แว่นมันมองหน้าผมด้วยแววตาที่งงๆ และสงสัยแต่มันก็รีบ หยิบยาใส่ในกระเป๋าทันที และ ก่อนที่มันจะได้พูดอะไร ผมก็ได้พูดสวนขึ้นมาว่า “เบิกบุหรี่ให้พี่ 2 ซองพอเอาไว้สูบกันบนห้อง” พูดจบแล้ว ผมก็ลุกเดินแยกจากกัน ทางใครทางมัน “ขอบคุณครับพี่ ” ไอ้แว่นพูดขอบคุณผมตอนผมเดินออกมา… 

ผมยอมรับว่าผมถูกชะตากับมัน มันไม่น่ามาติดคุกเลยจริงๆ ผมสงสารมันนะ เพราะท่าทางและนิสัยของมัน อยู่ในนี้มันจะโดนเอาเปรียบตลอดเวลา และ ยิ่งมาอยู่กับบ้าน ที่พ่อบ้านทำตัวเห็นแก่ได้ เห็นแก่ผลประโยชน์แล้ว คนอย่างไอ้แว่นมีแต่หมดกับหมด ผมสามารถมองและเดาอนาคตของมันออกเลยว่า ในวันข้างหน้าต่อไป ไอ้แว่นมันต้องพบเจอกับอะไรบ้าง และถ้าตัวของมันเองยังไม่ปรับเปลี่ยนตัวเอง ทำใจให้แข็งมากพอที่ต้องรับแรงกดดันจากในคุกให้ได้ และต้องตัดใจยอมรับเรื่องราวข้างนอกให้ได้แล้วละก็ ตัวไอ้แว่นเองจะลำบาก ดีไม่ดีมันจะรั่วสติหลุดเอาได้

ผมก็ได้แต่สงสารมันในใจ แต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์ ที่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับมันได้เลย เพราะว่ามันไม่ใช่คนของเรานั่นเอง และไม่ว่ายังไงไอ้แว่นมันก็ต้องเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวของมันเอง  หมดเวลาพักกลางวันผมก็ขึ้นไปบนโรงงาน 3 เพื่อจะไป เอาสารเสพติดเข้าปอดอีกครั้งจะได้เล่นให้หมดในวันนี้เลยทีเดียว และพอผมเดินขึ้นถึงบนโรงงาน 3 สายตาของผมก็ได้พบกันสามหนุ่มสามมุมไอ้หมีไอ้ฮาร์ทไอ้บี พวกมัน 3 คนนั่งกันหน้าสลอน พร้อมทั้งเตรียมอุปกรณ์การเสพยาเอาไว้รอผม โดยที่ผมไม่ต้องไปเรียกมันให้เสียเวลาเลย  ” โอ้โห..รู้เวลากันเลยนะพวกมึง ” ผมได้พูดแซว

พวกมันทั้งสามคนไป “รู้อยู่..มาเหอะมึงรีบเล่นจะได้รีบแยกย้าย เวลาไม่คอยท่า ” ไอ้หมีเป็นคนพูดประโยคนี้ขึ้นมา ผมก็เลยไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปและงัดเอายาที่เหลืออยู่ออกมาเล่น สักครู่ใหญ่ผมก็เล่นตัวใหญ่เสร็จ ก็ถึงตาของไอ้หมี แล้วผมก็หยิบตัวเล็กที่เหลืออยู่ 1 เม็ดออกมาสูบต่อเนื่องไปเลย “นี่…กินคาวเสร็จตบหวานต่อตามสูตร” ไอ้ฮาร์ทพูดแซวผมขึ้นมา หลังจากนั้นเวลาได้ผ่านไป เกือบครึ่งชั่วโมงเป็นอันว่าพวกเรา 4 คน ได้ดูดกันเป็นที่เรียบร้อย และวันนี้ ดูๆไปแล้ว ข้าวเย็นตอนบ่าย 14:15 น ทั้งบ้านคงจะกินกันไม่ลง เพราะทุกคนต่างดีดกันถ้วนหน้า เห็นจะมีก็เพียงแต่พี่เล็กคนเดียว ที่ไม่**ได้สนใจที่จะดูดมัน แก่คงตั้งหน้าตั้งตาขาย เก็บเงินอย่างเดียว และผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ซึ่งผมก็เกือบจะลืมมันไปแล้ว และหลังจากถึงเวลาเลิกงาน  

เหล่าบรรดานักโทษที่สังกัดอยู่บนโรงงาน 3 ต่างทยอยลงไปกันจนหมดแล้ว ทีนี้ก็เหลือแต่พวกในบ้านและพี่เล็ก ซึ่งพวกเขามีหน้าที่ ตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนที่จะปิดประตูโรงงาน ผมนั้นได้รอจังหวะที่จะอยู่กับพี่เล็กเพียง 2 คน เพื่อที่จะถามพี่เล็กเรื่องของลุงศักดิ์ “พี่เล็ก แล้วส่วนของลุงศักดิ์ พี่เล็กได้จัดการหรือยัง” พี่เล็กนั้นพยักหน้าแล้วก็พูดขึ้นมาว่า “พี่จัดการเรียบร้อยตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว ก็คือให้เงินแกไปพันนึง และพี่หักยอดตัวเล็กของเอ็ง ไป 3เม็ด เหลือที่พี่อยู่4 จะเอาขึ้นห้องไปเลยไหม ” ผมส่ายหน้าและพูดตอบกลับไปว่า “ไม่เอาอ่ะ พี่เก็บไว้ก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมค่อยเอาดีกว่า และก็ฝากตัวใหญ่ ที่เหลือนี้ไว้ด้วย” ผมยื่นตัวใหญ่ ที่เหลือครึ่งจีให้แกไปเก็บไว้ให้ ก่อนที่เรา2คน จะลงจากโรงงานเป็นคนสุดท้าย

และก็เป็นจริง อย่างที่คาดเอาไว้ ไม่มีใครสักคนในบ้านกินข้าวเลย พี่เล็กจึงได้เอากับข้าว ที่เบิกมาฝากร้านค้าแช่เอาไว้กินพรุ่งนี้เช้า ส่วนตัวแกก็กระโดดไปกินกับบ้านพี่ไกด์ เพื่อนสนิทของแก ผมก็เลยแยกไปอาบน้ำก่อน ว่าจะไปเที่ยวสนามหลวงสักหน่อย ตอนนี้คนส่วนใหญ่กินข้าวกัน คงจะไม่วุ่นวาย บิ๋วอารมณ์ได้สุดๆดี ไม่รอช้าผมรีบเดินไปบ้านพี่อั้มตรงบ่อขยะว่าจะยืมหนังสือเที่ยวสักหน่อย(โป๊) เพราะมีบ้านพี่อั้มบ้านเดียว ในคืนที่จู่โจมชุดดำค้นไม่เจอ “พี่อั้มยืมเด็กเที่ยวหน่อย” ผมรีบเอ่ยวาจาขอเจ้าของซ่องทันที” ได้สิ ใหญ่ หยิบเอาเลยบนขื่อ อย่ารุนแรงกับน้องเขานะ” พี่อั้มพูดแซวผม ‘ไม่ได้ชักว่าวมาเดือนกว่าเอาสักหน่อย’ ผมนึกในใจ และก็รีบเดินไปที่ล็อคอาบน้ำในบ้าน 

แต่แล้วสิ่งที่ผมเห็นตรงหน้า ไม่มีบล็อกส้วมบล็อกไหนว่างเลยทั้งแถวเต็มหมด “ชิบหายในบ้านกูทั้งแถวเลยหว่า เฮ้ย! ใครใกล้เสร็จแล้วมั้งพรุ่งนี้กูให้ครึ่งนึง” ผมพูดยังไม่ทันขาดคำไอ้แป๊ะรีบลุกขึ้นมาทันที” กูเสร็จแล้วใหญ่ “ ต้องใช้อะไรมาล่อถ้าไม่งั้นผมไม่ได้ชักแน่นอน 

นี่แหละครับความสุขเล็กๆน้อยๆของคนคุก ในเมื่อไร้สิ้นนารีมาคลอเคลียร จำต้องพึ่งแม่นางทั้งห้าไปก่อนดีนะที่มี หนังสือโป๊มาช่วยบิ๋วอารมณ์ ไม่งั้นไม่เสร็จแน่นอนกู เสร็จสิ้นภารกิจ ผมก็เอาหนังสือไปคืนและรีบมาอาบน้ำแต่งตัว เตรียมขึ้นห้อง คืนนี้รับประกันว่าไม่ได้นอนแน่นอน แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีวะ

ผมนึกถึงตอนขึ้นห้องและนึกถึงคืนนี้ กับอาการที่ดีดเต็มที่ แต่พื้นที่ไม่เอื้ออำนวย มึงเอ๋ย..ได้นอนมองพัดลมยันเช้าแน่  และแล้วก็ได้เวลาขึ้นเรือนนอนในเวลา 15:00น. ตรงเจ้าหน้าที่ก็ได้เดินเข้ามาจัดระเบียบแถวเพียงแค่สองคน ผมรู้สึกแปลกใจพ่อวันนี้ทั้งวันผมพึ่งเห็นเจ้าหน้าที่ 2 คนนี้แหละครับวันทั้งวันแทบไม่เห็นเจ้าหน้าที่ผู้คุมเลยยิ่ง พ.บ แดน ทุกทีจะมาดูพวกนักโทษเข้าใหม่ ฝึกแถวแต่วันนี้ไม่เห็น แม้แต่เงามันมีอะไรแปลกๆชอบกล มันเงียบและนิ่ง เกินไป ความรู้สึกมันเหมือนว่า  อีกไม่ช้าไม่นานระเบิดลูกใหญ่กำลังจะลง ในแดนนี้แน่นอน 

พรุ่งนี้ต้องจัดการของที่เหลือให้หมด จะเล่น จะขาย หรือจะแจก ยังไงพรุ่งนี้ต้องจบหมดทุกอย่าง ไม่งั้นงานเข้าตัวเองแน่นอน แล้ววันนี้ก็ผ่านไป ที่บ้านผมก็ยังไม่มาเยี่ยมผมเหมือนเดิม หรือว่าเขาจะทิ้งผมแล้วจริงๆ (โปรดติดตามตอนต่อไป) ” หมีขาว ขั้ว โลกเหนือ “

ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่ Keywordsfun และ Foong-Trending

What's your reaction?

Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0

You may also like

Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 71

หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จก็มาแต่งตัว ในใจของผมก็คิดว่าป๋าเวียงแกได้มาแล้ว จึงทำให้ผมแต่งตัวเสร็จก็ว่าจะเดินไปหน้าประตูแดนเพื่อสำรวจดูว่าแกมาจริงหรือยัง แต่ผมยังไม่ทันได้เดินไปไหนเลยครับ ลูกน้องไอ้เบนซ์ได้เดินมาหาผมที่ตู้ล็อคเกอร์
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 70

ผมนั่งปล่อยใจเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จิบกาแฟยามเช้านั้งซึมซับบรรยากาศเหมือนอย่างเคยทุกวัน อากาศเย็นสบายและในช่วงเวลานี้ของทุกวันมันคือความสุขของผมจริงๆ ที่อยู่ในคุกนี้ และวันนี้ผมคิดว่าไอ้แว่นมันน่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 69

หลังจากที่ตัวผมขึ้นห้องขังมาได้ไม่เท่าไหร่ หันไปมองข้างกายเห็นเพียงที่นอนเปล่า ๆ 1 หลัง มันรู้สึกใจคอไม่ดียังไงไม่รู้ เวลาที่ไม่มีไอ้แว่นอยู่ข้าง ๆ มันดูเหมือนว่าผมขาดอะไรไป นี่ผมติดมันหนักขนาดนี้เลยหรือนี่

Leave a reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

More in:Story

Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 68

มีเสียงประกาศเรียกให้ออกมามอบตัวแก่เจ้าหน้าที่ในตอนนี้ดังขึ้น ผู้ที่ได้ทำการทะเลาะวิวาทให้ออกมาที่กลางสนามทั้งหมด นี้คือคำสั่งของเจ้าหน้าที่ที่ได้เข้าเวรเป็นผ.บแดนของวันนี้(ผมจำชื่อไม่ได้) เงียบ..ไม่มีใครเดินมามอบตามที่ประกาศ
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 67

ในเมื่อพูดกันดี ๆ แล้วไม่ต้องการกัน ก็ไม่ต้องคุยอะไรกันแล้วให้มากความ ในเมื่อคำตอบจากมัน ก็คือสภาพของไอ้หยีที่กลับมาแบบนี้ การมีเรื่องในคุกนั้นผมก็รู้อยู่เต็มอก ว่ามันไม่คุ้มกันหรอกครับ สุดท้ายเจ้าหน้าที่ก็รับจบหมด แต่ในเมื่อเรื่องมันมาหาถึงขนาดนี้แล้ว
Story

คุก (อิสระภาพ ความหวัง กำลังใจ) บทที่ 66

พอหลังจากแข่งบอลเสร็จพักใหญ่ ๆ ผมรู้สึกว่าร่างกายมันอ่อนล้าและอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด ผมนอนพักเหนื่อยเอาแรงอยู่ที่ซุ้มบ้านผม ไอ้แว่นเองก็นอนพักเหนื่อยอยู่ข้างผมเหมือนกัน